SANATÇI ÇALIŞIYOR...

                                                             Züleyha C. İçin   seni kuyuya çağırdığımda… gök indi bulutlar ortada kaldı öyle… bir ah çırptı gözlerimi kör oldum.   sen bu yaradan çıkamazsın dedim bünyamin içine oyduğun mezar örtüyor çünkü göğünü ey diyemezsin işte.. ah diyemezsin bulamazsın yönünü   sen bu çölün yüzüsün bünyamin gülümseme bir daha… göğe bakma çağırma… çağrılma şu kanlı gömleği verme babana… kendine sakla içime zehirden bir kale kurdum da çıkmadım dışarıya bir daha bakmadım kimseye… görmedim sormadım hatta insan ne yapar diye isyandan sonra   ne derin kuyuymuş bu dedim bünyamin hüznün boy veriyor boşlukta ka...

                                                                                                                              merhem ah ateştir kalbim de cam değil kırılmaz elbet derin iz bırakır yaramda sade… kurumaz kabuk yüzüm aynada keskidir... çünkü toparlanmaz bir bakışla korkum… çatlar… dökülür kime baksa çarçabuk öyle suni sarhoşluklar işleyemem ey! merhamet dileyemem kimseden… acıya meylim var benim… sevincim korkuluk çöle girdim bir kere yalın ayak leylayı gördüm… kurtuluş istemem… artık beni bu neşeden al göğüs kafesine yerleştir belki sinende duyulur sesim edepsizim… hırsızım… hiçim… bahçenden gül çalıyor içi...