SANATÇI ÇALIŞIYOR...

kalk şiire yürü biraz… göğe meyil al bedeninin dışına çağırıyorum seni korkma gecenin karanlığından… ay bize yeter şehir yok çünkü orada şiir var … aşka kapı aç eyy! yangınım büyük… çöl arıyorum göğsümde yer kalmadı artık kürek kemiklerime çarpıyor kalbim…   ahh! dünya dar alışamam ben bu kalabalığa nefesim kesilir… ruhum çatlar kalk şu şehri boşalt… kalbinde şiir kuracağım yoksa vitrinlere taş atacağım… bak!

                                                             Züleyha C. İçin   seni kuyuya çağırdığımda… gök indi bulutlar ortada kaldı öyle… bir ah çırptı gözlerimi kör oldum.   sen bu yaradan çıkamazsın dedim bünyamin içine oyduğun mezar örtüyor çünkü göğünü ey diyemezsin işte.. ah diyemezsin bulamazsın yönünü   sen bu çölün yüzüsün bünyamin gülümseme bir daha… göğe bakma çağırma… çağrılma şu kanlı gömleği verme babana… kendine sakla içime zehirden bir kale kurdum da çıkmadım dışarıya bir daha bakmadım kimseye… görmedim sormadım hatta insan ne yapar diye isyandan sonra   ne derin kuyuymuş bu dedim bünyamin hüznün boy veriyor boşlukta ka...

  Kalbimin biraz köpüğe ihtiyacı var dünya kırılıyor çünkü… göğsüme çarptıkça yüzün  alev alıyor…   Sen o sessizliği dudağından mı düşürdün eyy çarpıyor kalbimde bir yer… bir gök   sensiz hiçbir yer kalmıyor   Çivi çaktın göğsüme…   sokağa saldın cinimi … içinde kaldı ülkem dem bu demdir… dem bu demdir… dem bu dem   Ben bir acıdan kestiğin yarayım… tiril titrek… kelimeler var ağzımda… sezilmemiş sözler su ister kalbim bu yüzden çöl içer   O gözleri nerede biledin öyle... dünyayı kesiyor… dünyayı kesiyor bari kuşları kenara al…   Senin çayın taşmış… gözlerin ağır dem …ah uçurum söküyor dilim kalbimden Dem bu demdir dem bu demdir dem bu dem.    

                                                            bozuk bir şarkıdan dönüyorum sevgilim... eğri melodilerden, kopuk ritimlerden…     telaşlı yumruğunu vuruyor gibi göğsüme dünya ne siyah      ürkek ellerimi sensiz yaratmış Allah… lüzumu kalbimde bulunduğundan belki     başka göğsüm de yok üstelik...     içi kıpırdayan tülden  bir kafes.... rengi gözlerine dalgın gökyüzü…     merasimsiz bir cümleden dönüyorum sevgilim…     erdemsiz bir ayrılıktan, kırık bir susuzluktan hatta…     kader ağlarını söküyor ezberlerin… tutup sana doğru çekiyor beni     kavruk bir sonbahar ortasından…       uzanıp alsan ne olur diyorum…  pejmürde dolaştığım soluktan çıksam…     tedirgin ...

Biz kaç kişiyiz diye sordum da biraz önce, kim bilir (?) dedim kendi kendime. Kaç kişi olmak icap ederse o kadarız işte... Bu oda, kaç kişinin sensizliğini sığdırabilir ki boşluğuna? Zemindeki yıpranmış halı, duvardaki minyatür, tavandaki altmış voltluk ampul, pencereye yaslanmış tül, şu sehpa, koltuklar, antika sandık bütün bu eşya, kişiden sayılabilir mi? Şu konsol mesela, kaç kez konuşmuşluğum var onunla. Ayna. Önünde durduğum her vakit başka birini anımsatıyor bana. Saksıdaki ebegümecine dokunuyorum. Seviyorum. Canım diyorum sesli sesli gülümsüyormuş gibi yüreğimin içine. Bu saydıklarım kişi olmayacak şeyler, farkındayım. Fakat hafızaları var sanki. Geçmişi andığımızda onların şahitlikleri işe yarıyor gibi. Dokunduğun bu boşluk, sürtünüp geçtiğin şu eşyalar her şeyiyle burada tutuyor seni. Vaz geçtiğin eylemlerin, kenara köşeye bıraktığın sesin, kokun, bakışların senden kopup bu odanın envanterinde kayda alınmış ölümsüz birer kanıt. Her şey yok olsa da onlar burada kalacak....

                                                                                   KALBİMİN DİKİŞİ AÇILDIĞINDA… ses değil o… çığlık değil geceye kan düşmesi… KIYAMET KOPTU BOŞLUĞUNDA sözü ele yapışmış geçmiş zamandır… çünkü ACILAR KAPANIR GÖĞSÜNE ESKİ ŞARKILAR HER ÇALDIĞINDA çığlık değil o…  isyan değil ince hastalık halk arasında BU YARA BANA SENDEN BULAŞTI SONRA KABUK TUTMADI BİR DAHA… DİNMEDİ SIZISI… KANA KARIŞTI isyan değil o… direniş değil şarapnel kesiği şah damarımda aşk tazeler her şeyi …baştan alır insan mutsuzluğu da KESKİN BIÇAKLARA TOPLANMAZ KAN TAŞAR… DOKUNDUĞUNDA elini çek ey!  TUZ DÖKTÜM YARAMA

İyi ki ekim var Huan ... kıştan selam alabiliriz artık hüzne alışabiliriz duru bir doğa kurup yağmurdan keyfimizce sevebiliriz… hüzne yaklaştıkça çünkü dünya daralır kardeşim unutkan sarımtırak bir ölüm yaklaşır insana kalbi uçurum cümleleri siyah bir gecede aya alışkın hırçın bir yıldız gibi kıskanç tasarımsız bir iz bırakarak gökten kayabiliriz sebepsiz düştüğümüz yerde ölsek de kedere alışabiliriz bana ekimde bir yer bul Huan... göç edecek kadar yağmuru hissedecek kadar bir yer habersiz kalmayalım kuşlardan böylece çoğalır belki ruhumuzda kına yakan şarkılar şapkasız yürüyebiliriz iyi ki ekim var Huan... iyi ki ekim var güze alışabiliriz

                                                                                    I.                                         göğsüme meylet ey…                                         iki kaş arasında ıskalar insan...                                          dünyaya vurulur                                         kanlı düşman gibi gel… saldır        ...

                                                                                            KALBİMİN DİKİŞİ AÇILDIĞINDA…                                                  ses değil o… çığlık değil                                                 geceye kan düşmesi…                                                 KIYAMET KOPTU BOŞLUĞUNDA               ...