SANATÇI ÇALIŞIYOR...

Hayat bir film olsaydı keşke. Oyuncular rollerini ezberleyip sonra unutsaydılar. Görüntü yönetmeni kadrajı en mükemmel çerçeveye ayarlasaydı, replikler dökülseydi dilinden başrolün... Müzik evrenin ses tellerinden süzülüp estetik temaşayı tamamlasaydı ruhumuzda. Doksan dakikada bitseydi her zulüm. İyi adam yanımızda olsaydı da sürekli makul çaresizlikten söz etmeseydi kimse…  Fakat bu sözler boşunadır. Kabil kardeşini katlettiğinden buyana, ölüler sözü dirilere söyletiyor ve biz bir yabancının ağzından dinliyoruz olan her neyse. Zulüm, el değiştiren acı değnek gibi iniyor mazlumun tepesine. Bu tepenin zirvesi neresidir(?) kimse bilmez. Çünkü kötülüğün değmediği yer yok bu yerde. Delik deşik her beden, mosmor her yürek, kaskatı her eklem. Hazin ustasını arıyor mazlumun sinesinde: Bosna Hersek’te Srebrenitsa’da ve şimdi kim bilir dünyanın neresinde. Mülkiyet, mürüvvet bağının görkemli kulesidir dünyada. Harcı mazlum etinden karık, tuğlası şehit kanından ıslaktır. Sırf bu sebep...

  Türkiye’de sanat, yirmi yıl öncesine kadar, sınıflararası geçişe müsait olmayan ve bir o kadar da sınıflaştıran bir kurguya sahipti. Aydın olmanın kelimeyi iyi telaffuz edememekle ilişkilendirildiği bir ülkede, kültürlü olmak genetik tekâmüle dayalı esaslara bağlıydı. Fiziki antropolojinin yönlendirdiği bağlamda insanlar, üyeleri oldukları cemiyetler, cemaatler, partiler, dinler, yaşadıkları şehirler, aileler ile belirli bir kast içinde tutuldular uzun süre. Taraf olmanın evrensel ölçüleri muhtemelen bizim ülkemizde ya da bizimki gibi ülkeler için icat edilmiş bir içeriğe sahipti: Oryantalist gericilere karşı modern batıcılar, dindarlara karşı dinsizler, laiklere karşı muhafazakârlar. Her şeye karşı hiçbir şey… Ya da aklınızdan geçen her neyse… Medeniyeti kuranlar ile yıkanlar, tüketenler ile üretenler arasındaki çelimsiz ve bir o kadar da tüccar aklıyla planlanmış yarış, bazıları için aynanın arkasından bakılması gerektiğini öğütlüyordu. Gerçeklik ortak bir payda olmakta...