SANATÇI ÇALIŞIYOR...

  dalgın izler bırakaraktan renkli yoldan uzaklaşıyorum düş yanıklarıyla elden anılar birikmiş saçlarımda dudaklarımda pasertesi bir yığın sözcük sığındığım yalnızlık kaçma sebebimdi ceketimi ben asıyordum nasıl olsa ve ceketimi ben asacağım kolaysa   sabahın ağzından duymak günaydını notasına eksik basılmış bir nakarat tadı giyindiğim yüz henüz hazır değil gezdirdiğim mısranın işgaline vitrinler ışıklar kaldırımlar sahi nasıl ağırlar yeni bir imgeyi kendisine de gizleyeni sokağın ağzında ve koynunda söyleyemediğim kelime beni dinler gece gündüz ben yokken gece gündüz sigara gibi tutturmuşken kalemi elime zaman ağır ama hüzün dörtnala sanki yeni doğmuş telaş birkaç gün boyunda daha duvara döktüm içimi yüzüne döktüğüm gibi karşılıksız kalmadı yüzün gibi ellerim kırılmalar icat etmek benimkisi durmadan sözle beslerken boşluğu kendimi taşırmak kendimden uçurum denilince akla duruşun geliyor uzakl...

[[ Âdem o ki; ‘düşünme’siyle ayrılır diğer varlıklardan. Buna ‘düşünmesi’ yerine, ‘düşüncesiyle’ demek daha doğru olacaktır. Çünkü asıl değere sahip olan: ‘düşüncesi’ olan âdem’dir. Onu diğer canlılardan ayıran en önemli özellik, ‘düşünme yetisi’dir. Âdemi diğer canlılardan ayıran ‘düşünme yetisi’, âdemi âdemden ayıran ise hiç şüphesiz: ‘düşünce’dir!  ]]   *** Ön Söz: Düşünce ve düşünme kelimeleri zaman zaman aynı anlamlarda kullanılsa da, biz bu yazıda geçen “düşünce” kelimesini; “düşünme yetisi” olarak değil, “düşünce eylemi, yaşam biçimi haline getirilmiş düşünme” anlamında kullanacağız. Bu nedenle yazıdaki “düşünce” kelimesi; “bilginin sezgi ve mantık yoluyla analiz edilip içselleştirilmesi ve bir takım problemlerin bu yolla saptanarak bunlara çözümler sunulması”, daha yalın bir ifadeyle “aklın bilinenden bilinmeyene doğru hareketi” olarak okunmalıdır. Orta Söz: Düşünme eylemi hakkında günbegün yeni yorumlar ortaya atılmaktadır. Fakat çoğunluğunu...