SANATÇI ÇALIŞIYOR...

[[ Âdem o ki; ‘düşünme’siyle ayrılır diğer varlıklardan. Buna ‘düşünmesi’ yerine, ‘düşüncesiyle’ demek daha doğru olacaktır. Çünkü asıl değere sahip olan: ‘düşüncesi’ olan âdem’dir. Onu diğer canlılardan ayıran en önemli özellik, ‘düşünme yetisi’dir. Âdemi diğer canlılardan ayıran ‘düşünme yetisi’, âdemi âdemden ayıran ise hiç şüphesiz: ‘düşünce’dir!  ]]   *** Ön Söz: Düşünce ve düşünme kelimeleri zaman zaman aynı anlamlarda kullanılsa da, biz bu yazıda geçen “düşünce” kelimesini; “düşünme yetisi” olarak değil, “düşünce eylemi, yaşam biçimi haline getirilmiş düşünme” anlamında kullanacağız. Bu nedenle yazıdaki “düşünce” kelimesi; “bilginin sezgi ve mantık yoluyla analiz edilip içselleştirilmesi ve bir takım problemlerin bu yolla saptanarak bunlara çözümler sunulması”, daha yalın bir ifadeyle “aklın bilinenden bilinmeyene doğru hareketi” olarak okunmalıdır. Orta Söz: Düşünme eylemi hakkında günbegün yeni yorumlar ortaya atılmaktadır. Fakat çoğunluğunu...

I. Yaratıcı, "Ey Âdem, sen ve eşin cennette oturun, ondan dilediğiniz yerde bol bol yeyin, ama şu ağaca yaklaşmayın, yoksa zâlimlerden olursunuz!" der. Âdem, ilkin bu emri dinler. Sonra kendini mucit kılacak meraktan bir huy icat eder: Günah işler ve cennetten kovulur. Sonra günahtan korkar, günahtan utanır, günahtan vazgeçer, günahtan kurtulmaya kalkışır. Ve fakat dönüp dolaşıp aynı yerde bulunur. Unutur, hatırlar, çatışır, bütün bunların tekrarına kalkışır ki… efsaneler, dinler, destanlar; sataşmalar, kavgalar, savaşlar; dönemler, devirler, çağlar bu kalkışmaların tarihidir. İnsanın icat isteği tuhaf bir çaba mıdır? Değildir elbette. Olmayacaktır da. Zira insanın gelişmesi için yaratılışla zıtlaşması gerekir. Yaratışa karşı kendi iradesiyle, doğru bir idrak geliştirmelidir. Aksi takdirde insan, yaratılışa sıkışmış amaçsız bir tabiattır; icat çabası ile bu amaçsızlığa meyyal tabiatta inkişaf edip, sebebi ispat etmelidir. II. Söylenenlere bakılırsa A’raf,...