Hayat bir film olsaydı keşke. Oyuncular rollerini ezberleyip sonra unutsaydılar. Görüntü yönetmeni kadrajı en mükemmel çerçeveye ayarlasaydı, replikler dökülseydi dilinden başrolün... Müzik evrenin ses tellerinden süzülüp estetik temaşayı tamamlasaydı ruhumuzda. Doksan dakikada bitseydi her zulüm. İyi adam yanımızda olsaydı da sürekli makul çaresizlikten söz etmeseydi kimse… Fakat bu sözler boşunadır. Kabil kardeşini katlettiğinden buyana, ölüler sözü dirilere söyletiyor ve biz bir yabancının ağzından dinliyoruz olan her neyse. Zulüm, el değiştiren acı değnek gibi iniyor mazlumun tepesine. Bu tepenin zirvesi neresidir(?) kimse bilmez. Çünkü kötülüğün değmediği yer yok bu yerde. Delik deşik her beden, mosmor her yürek, kaskatı her eklem. Hazin ustasını arıyor mazlumun sinesinde: Bosna Hersek’te Srebrenitsa’da ve şimdi kim bilir dünyanın neresinde. Mülkiyet, mürüvvet bağının görkemli kulesidir dünyada. Harcı mazlum etinden karık, tuğlası şehit kanından ıslaktır. Sırf bu sebep...
SANAT, KÜLTÜR, EDEBİYAT VE HABER