Yitip giden zamanın ellerinde bir deli güncesi gibi aklım
Ne geçmişini ne de geleceğini bilmeyen anları bile
ezbere okuyup, ezbere yaşayan kaliteli bir delinin
gün yüzüne vurması gibi sessiz bir turuncu pinekliyor
yolsuz ömrümün kaldırım taşlarında.
Bir delinin güncesi gibi sevmekle sevmemek arasında kalbim,
kalbim bedenimde değil ruhumda atıyor,
kulaklarıma yabani şiir mısraları fısıldarken düşüyorum yağmur uçlarından.
Yağmur uçlarından bir günce gibi düşerken deliriyorum.
Deliligimin güdümünde güncelerim.
Global hislerle donatılmış evrensellik sanılan bu insan tabakaları çoğaldıkça
her biri eksiltiyor günleri bir bir pencerelerimden.
Umudun yakası açık gezdiğinden beri üşür oldu cılız ruhlu ideallerim.
Oysa gün hala aynı yarımlıkta, gece yine sözsüz bir melodi.
Ve aklım yine bir deli güncesi olarak.kaldi bu mantık sefhasında.
Ellerim,
Biraz daha titrerse güncelerimi çizeceğim.
Bir deli güncesi bitimi gibi şu an her soluk.
Bir deli gülüşü gibi bitimli her günce..
Yorumlar
Yorum Gönder